Mijn laatste relatie met een narcist werd mij bijna fataal…  

Het moment waarop ik écht brak, was niet één ruzie of één gebeurtenis, maar het besef dat ik zo geïsoleerd was geraakt, zo gemanipuleerd was, dat ik mijn eigen bedrijf niet meer aankon, en dat terwijl ik altijd een vrolijke, gedreven en passionele vrouw was geweest.

Toen ik ontdekte hoe ik ook zakelijk onderuit werd gehaald, en ik voelde dat dit geen toeval was maar een strategie om mij zowel emotioneel als financieel te breken, brak er iets in mij wat nooit meer hetzelfde zou zijn.

En er was nog een moment dat alles instortte…

Toen ik me realiseerde dat er al jaren geen intimiteit meer was in onze relatie, dat ik me steeds onaantrekkelijker voelde, steeds meer begon te twijfelen of ik wel mooi of goed genoeg was, om dan te beseffen dat dit geen toeval was, maar een methode die narcisten gebruiken om je klein en onzeker te houden.

Na die relatie zat ik in een emotionele rollercoaster die ik vandaag de “begrafenisondernemingsfase” noem.

Omdat het voelde alsof ik afscheid moest nemen van iemand die nog leefde.

Mijn hoofd wist dat het voorbij was… maar mijn lichaam reageerde alsof het niet kon overleven zonder hem.

Ik had dagen waarop ik dacht: vandaag pak ik mijn leven terug.
Ik deed wat make-up aan, probeerde mezelf te herpakken, en soms leek het even te lukken…

Tot iemand iets over hem zei, en ik in een fractie van een seconde weer volledig onderuit ging.

Overspoeld door boosheid, verdriet, paniek… en die allesverslindende twijfel:  zie je wel, het zal dan toch aan mij liggen.

Ik was bang voor de toekomst.
Bang voor het financiële stuk, bang voor mijn gezondheid, bang voor wat anderen dachten, terwijl mijn lichaam letterlijk protesteerde, met overgeven en angstaanvallen.

Zolang je deze signalen niet herkent en geen kennis hebt over narcisme, blijf je jezelf de schuld geven.

Je kan gewoon niet begrijpen dat iemand jou bewust pijn doet, opzettelijk problemen maakt, en geniet van drama.

Wat ik toen nog niet doorhad, was dat ik, net omdat ik zo lang had gedacht dat alles mijn fout was en mijn zelfvertrouwen op een absoluut vriespunt zat, onbewust steeds opnieuw mensen aantrok die niet goed voor mij waren, terwijl ik zelf bleef geloven dat ik gewoon pech had in relaties, of dat ik nog niet genoeg aan mezelf gewerkt had.

Maar vandaag weet ik dat dit geen toeval was.

Het woord traumabonding kende ik toen nog niet, en ik had al helemaal niet door dat ik constant aan het pleasen was, dat ik mezelf telkens weer aanpaste om conflict te vermijden of om maar niet afgewezen te worden, zonder te beseffen welke angsten daar eigenlijk onder zaten en hoe diep die mij aanstuurden.

En al zeker wist ik niet dat wat ik voelde, die constante drang om terug te gaan, dat niet kunnen loslaten, dat blijven hopen ondanks alles, niet betekende dat ik zwak was, maar dat dit een vorm was van hormonale verslaving die ontstaat na een toxische relatie.

Ik dacht oprecht dat er iets mis was met mij, dat ik gek was, tot ik stap voor stap begon te begrijpen wat er écht speelde.

En dat is ook waarom ik vandaag met zoveel zekerheid kan zeggen dat ik hier niet alleen vanuit theorie spreek, maar dat ik dit geleefd, doorvoeld en uiteindelijk ook doorbroken heb.

Mijn missie is niet ontstaan omdat ik ooit dacht: ik ga hier mijn werk van maken, maar uit pure frustratie, omdat ik zelf jarenlang gezocht heb naar hulp, naar antwoorden, naar iemand die eindelijk eens kon benoemen wat er écht met mij gebeurde, en ik telkens opnieuw buitenkwam met het gevoel dat mensen wel zagen dat ik afzag, maar niemand me echt kon uitleggen waarom ik bleef teruggaan, waarom ik mezelf bleef aanpassen, waarom ik mij zo schuldig voelde en waarom ik, ondanks alles wat ik rationeel wist, toch niet loskwam.

Ik kreeg gesprekken, ik kreeg inzichten, ik kreeg goedbedoelde woorden, maar wat ik nergens kreeg, was iemand die het volledige plaatje benoemde en mij hielp begrijpen waarom ik bleef vastzitten in iets waarvan ik diep vanbinnen wist dat het mij kapotmaakte.

En dat is exact wat ik vandaag nog altijd zie bij zoveel mensen die bij mij terechtkomen: ze hebben al podcasts beluisterd, boeken gelezen, artikels verslonden en ergens weten ze echt wel dat wat ze meegemaakt hebben niet normaal was, maar daarom zijn ze er nog niet uit, daarom slapen ze nog niet rustig, daarom stopt dat piekeren niet vanzelf, daarom voelen ze zich nog altijd schuldig wanneer ze grenzen stellen en daarom blijven ze, tegen beter weten in, hopen dat het ooit nog anders wordt.

Omdat weten wat narcisme is, nog helemaal niet betekent dat je ook weet hoe je jezelf eruit haalt.

En net daar ligt voor mij de reden waarom ik met mensen werk die uit een toxische relatie komen en/of een narcistische ouder hebben.

Om samen te kijken naar wat er onder dat hele verhaal zit, en hoe dat bijna altijd terug te brengen is naar angsten die al veel langer in jou leven, ook al lijkt het alsof alles pas begonnen is toen die narcist(e) in je leven kwam.

Want hoe hard je het misschien ook voelt dat alles door je ex veroorzaakt is, en begrijp me niet verkeerd, wat er gebeurd is, is echt en heeft impact, maar er is ook een reden waarom net jij in die dynamiek bent terechtgekomen, waarom je bent gebleven, waarom loslaten zo moeilijk voelt en waarom je jezelf daarin zo ver bent kwijtgeraakt.

En dat is geen schuldvraag, dat is een uitnodiging om te kijken naar wat er onder zit.

Want zolang je daar niet naar kijkt, zolang je die diepere laag niet begrijpt en opruimt, is de kans groot dat je, vaak zonder het te beseffen, opnieuw in een gelijkaardige dynamiek terechtkomt.

Ik weet dat, omdat ik het zelf heb meegemaakt.

Ik was op dat moment al bijna narcismecoach, ik had al zoveel inzichten, zoveel kennis, en toch belandde ik opnieuw in een toxische relatie, en dat was confronterend, maar tegelijk ook het moment waarop ik besefte dat er nog stukken in mij zaten die gezien moesten worden, die begrepen moesten worden, en die niet opgelost geraakten door alleen maar te weten wat narcisme is.

Want de echte verandering zit niet in wat je weet, die zit in wat je durft aankijken in jezelf.

Want ja, er is een leven na narcistisch misbruik, en mijn missie is dat mensen dat niet alleen horen of hopen, maar het ook echt opnieuw gaan voelen in hun eigen leven.

Dat ik mijn waarden jarenlang liet bepalen door anderen.
Ik wrong mezelf in duizend bochten om gezien, gehoord en geliefd te worden. Alles ten koste van mezelf.
Tot ik mezelf echt begon te leren kennen en besefte: wie is Faby eigenlijk, los van wat anderen van mij verwachten?
Vanaf dat moment veranderde alles.

Ik ben iemand die zelf heel diep gegaan is, die zichzelf volledig is kwijtgeraakt en die stap voor stap heeft moeten leren hoe ze terug bij zichzelf komt.

En dat voel je in hoe ik mensen terug in hun kracht krijg.

Ik ga niet rond de dingen draaien, ik ga je ook niet zeggen wat je wil horen, maar ik ga wel naast je staan en je helpen zien wat er écht speelt, ook wanneer dat ongemakkelijk is, omdat ik weet dat daar net de verandering zit.

Als jij voelt dat je jezelf kwijt bent geraakt, dat je blijft twijfelen, dat je weet wat er gebeurd is maar er niet uit geraakt…dan wil ik dat je weet dat je niet alleen bent.

En dat er wel degelijk een weg uit bestaat.